Θέλουμε να είμαστε Αριστερά, σήμερα;

Γιάννη Γαΐτη. Μεσσιανισμός…

Ως νέο ιστολόγιο, της Πολιτικής και Αριστεράς, στο εναρκτήριο άρθρο, βλ. εδώ, θέσαμε ένα συγκυριακό ερώτημα. Είναι Αριστερά ο ΣΥΡΙΖΑ; Με την προσδοκία μιάς ενδιαφέρουσας και παραγωγικής συζήτησης. Αποτύχαμε. Ίσως επειδή, όπως επισήμαναν ένας δύο σχολιαστές, για να απαντηθεί το εν λόγω ερώτημα, είναι προϋπόθεση να απαντηθεί πρώτα ένα άλλο. Τί είναι Αριστερά, σήμερα;
Ομολογούμε, εξ αρχής, ότι μας είναι δύσκολο να απαντήσουμε στο εν λόγω ερώτημα. Και έχει ενδιαφέρον να παρατηρηθεί ότι ουδείς ή ελάχιστοι είχαν αποπειραθεί να αναρωτηθούν τί είναι Αριστερά στον σύγχρονο κόσμο, πόσο μάλλον να απαντήσουν. Στον ελληνικό μικρόκοσμο, έως τον Ιανουάριο του 2015, που ένα αριστερό σε εισαγωγικά ή όχι κόμμα βρέθηκε στην Κυβέρνηση της χώρας, κανείς δεν ασχολούνταν με το θέμα. Φαίνεται πως όσο η Αριστερά δεν ανακατευόταν με τα …πίτουρα της εξουσίας, είχε καλώς. Από τότε, …την τρών’ οι κότες!

Γιατί, κατά κύριον λόγο, έπαψε ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι Αριστερά, αν ήταν ποτέ; Γιατί δεν έσχισε τα μνημόνια, όπως είχε υποσχεθεί. Και από πάνω, μάς έφερε ένα νέο μνημόνιο. Εδώ, λοιπόν, έχουμε, μια πρώτη απάντηση στο τί είναι Αριστερά και αριστερός στην Ελλάδα της κρίσης, και όχι μόνο. Αν ήσουν και εξακολουθείς να είσαι εναντίον των μνημονίων και των συνεπειών τους, είσαι αριστερός. Αυτή, άλλωστε, υπήρξε και η αιτία της διάσπασης, σε γιαλαντζί και πούρους αριστερούς, που ακολούθησε την μνημονιακή «κυβίστηση» του 2015. Ο απόλυτος ετεροπροσδιορισμός.

Είναι γεγονός ότι η μνημονιακή μεταλλαγή του ΣΥΡΙΖΑ, αν δώσουμε βάσεις στις δημοσκοπήσεις και λοιπές ενδείξεις, έχει ως αποτέλεσμα τη δυσαρέσκεια μεγάλου αριθμού των ψηφοφόρων του και την εγκατάλειψή του εκ μέρους τους. Αλλά αυτό δεν μπορεί να απαντηθεί τελεσίδικα τώρα, παρά στις επόμενες εκλογές, όποτε αυτές γίνουν. Άλλωστε, θα ήταν παράλογο να υπονοήσει κανείς, πόσο μάλλον να υποστηρίξει, ότι όσοι στις εκλογές ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, ή όσοι στο δημοψήφισμα ψήφισαν ΝΑΙ, καταχωρούνται στα αριστερά μητρώα. Την δεύτερη περίπτωση, όσοι αποπειράθηκαν να την ερμηνεύσουν έτσι, στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, από το 62,5% εισέπραξαν το 2,5…

Στο σημείο αυτό, όμως, μπορεί να αντιτείνει κανείς. Γιατί, το τί είναι Αριστερά, σήμερα, ας το περιορίσουμε στην Ελλάδα, φέρνει και ξαναφέρνει στη συζήτηση τον «βίο» και την «πολιτεία» του ΣΥΡΙΖΑ;

Οι αριστεροί οφείλουν σεβασμό στις απόψεις των αναρχικών και αναρχοαριστερών, που αμφισβητούν την εξουσία. Αν μη τί άλλο, για να έχουν το νού τους όταν βρεθούν κάποτε σ’ αυτήν. Ο νοών νοείτω. Οι Αριστεροί προπάτορες, ωστόσο, των οποίων τα τσιτάτα με ευκολία επικαλούνται πολλοί, δεν κάθονταν κάτω να γράφουν κεφάλαια και μανιφέστα για να τα συζητούν στις λέσχες του Λονδίνου και στα καφενεία των Βρυξελλών. Κάτι είχαν στο μυαλό τους. Κάποιον σκοπό.

Να σταθούν κάποτε με αξιώσεις οι αδύνατοι και μή έχοντες της κοινωνίας απέναντι στους δυνατούς, έχοντες και κατέχοντες. Και αυτό δεν μπορεί να είναι αποτελεσματικό, αν δεν τους πολεμήσεις με το ίδιο τους το όπλο. Την εξουσία. Με τί μέσον να την αγγίξουν, να την «κατακτήσουν»; Με ό,τι και όσο μπορούν! Με ό,τι τους επιτρέπουν οι καιροί, επιχειρώντας ν’ αλλάξουν τον καιρό. Με την οργή, την εξέγερση, την επανάσταση, την κατάληψη των Χειμερινών Ανακτόρων, στους δρόμους της κοινωνίας, στις εκλογές, με τη συμμαχία του διαβόλου. Εφ’ όσον πείσεις ότι ο σκοπός το αξίζει. Μια ανθρώπινη κοινωνία, με τα συγγνωστά ελαττώματα του ανθρώπου.

Το να είσαι αντεξουσιαστής, έχει μια γοητεία. Αλλά να μη θέλεις την εξουσία, για να μη λερώσεις τα αριστερά σου χέρια και την αριστερή σου ψυχή, το «ηθικό» και ιδεοληπτικό «πλεονέκτημά» σου, είναι ανοησία, εξικνουμένη έως την πολιτική και κοινωνική αυτοκτονία. Διότι, αν είναι βασικό επιχείρημα αριστερών, που υποτίθεται αναλύουν την πραγματικότητα μέσα σ’ ένα αδήριτο καπιταλιστικό κόσμο, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και κάθε ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι Αριστερά επειδή «αποδέχθηκε τα μνημόνια», ή ότι «άλλα είπε και άλλα κάνει», τότε πώς να το κάνουμε, αυτό το επιχείρημα δεν αντέχει σε καμμία αριστερή ανάλυση. Το αντίθετο, είναι αντικείμενο δεξιάς φιλοσοφίας, ηθικολογίας. Ενίσταται και η Δεξιά που ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει το «ηθικό πλεονέκτημά» του! Και την σιγοντάρουμε…

Αν θέλει κάποιος πραγματικά και ειλικρινά να κατηγορήσει τον ΣΥΡΙΖΑ για δεξιά κυβίστηση, μπορεί εύκολα να βρεί επιχειρήματα. Την υπόκλισή του στην Εκκλησία, την καθυστέρηση στην κάθαρση της διαπλοκής, την ανοχή του στη υποφορολόγηση των εχόντων και κατεχόντων εις βάρος των αδυνάτων… Αλλά και αυτά, αν το καλοσκεφτούμε, δεν είναι αριστερή δουλειά, αλλά δουλειά ενός φυσιολογικού κράτους, τηρουμένων των ταξικών προδιαγραφών του. Αλλά, ας το δεχθούμε. Μά, τότε, θα αντιτείνει πάλι κάποιος, τί απόμεινε από τον αριστερό ΣΥΡΙΖΑ; Μά, δεν πρόκειται για το ΣΥΡΙΖΑ.

Το κυρίως ερώτημα δεν είναι τί είναι Αριστερά, σήμερα, ή αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι Αριστερά, αλλά. Θέλουμε να είμαστε Αριστερά, σήμερα; Χωρίς περιστροφές, θέλουμε την εξουσία; Συμπαρασύροντας την κοινωνία, με το έσχατο μέσο. Να κάνουμε κάτι. Ή θέλουμε το ανώδυνο; Να μας βλέπουν σαν αριστερά, επειδή αυτό ασκεί μια ιστορική γοητεία, συνήθεια, κάτι σαν χόμπυ, «κοινωνική» εκδήλωση, άλλοθι τής κατά τα άλλα άθλιας ζωής που ζούμε. Το να επικαλούμεθα ότι, αντίθετα με την «αριστερή» Κυβέρνηση, εμείς εξακολουθούμε να παλεύουμε «εξ ονόματος» εκείνων που εξαιτίας της κρίσης έχασαν τις δουλειές τους, χάνουν τα σπίτια τους, οικογένειες και υπολήψεις, αυτό δεν είναι Αριστερά, αλλά «Αντιπροσωπεία» της Αριστεράς.

Τριπολίτης

ΣΧΟΛΙΑ 11

  1. Ora et labora, 12 Δεκεμβρίου 2017, 08.27΄

    Ίσως για μια ακόμα φορά κάνω ένα αφελές ερώτημα: κι αν κάποιος αποποιείται την εξουσία, όχι για να μη λερώσει τα αριστερά του χέρια και την αριστερή του ψυχή ή το «ηθικό» και ιδεοληπτικό «πλεονέκτημά» του, αλλά γιατί τη θεωρεί παράλογη; Γιατί πιστεύει ότι, όπως δεν θέλει άλλους να τον εξουσιάζουν, έτσι δεν έχει δικαίωμα να ασκεί εξουσία σε τρίτους; Βλέπω πάντως ότι ο τίτλος της ανάρτησης («Τι είναι Αριστερά, σήμερα;») μένει χωρίς απάντηση.

  2. Διαχείριση ιστολογίου, 12 Δεκεμβρίου 2017, 09.41΄

    Από αβλεψία της Διαχείρισης, ο αρχικός τίτλος του άρθρου δεν αντιστοιχούσε ακριβώς προς το περιεχόμενο του συντάκτη του. Το διορθώσαμε, φίλε Ora et Labora. Ως προς το πρώτο σημείο του σχολίου σου, ελπίζουμε να μας βοηθήσει κάποιος άλλος φίλος σχολιαστής.

  3. Omnia sunt communia, 12 Δεκεμβρίου 2017, 19.41΄

    Πιο συγκυριακό ερώτημα από τη νέα εκδοχή της ανάρτησης «Θέλουμε να είμαστε Αριστερά σήμερα;» δεν υπάρχει. Οι επιθυμίες μου είναι εξ ορισμού συγκυριακές. Και θέλω με όλες μου τις δυνάμεις να διακηρύξω «ναι, θέλουμε να είμαστε Αριστερά σήμερα», μέρα-επέτειο της βόμβας στην Piazza Fontana (δεν μου φέρνει δάκρυα στα μάτια το όνομα του αναρχικού Πινέλι όσο το όνομα του Καλαμπρέζι, του αστυνομικού που τον ανάκρινε, δάκρυα οργής, όπως αυτά που μου ήρθαν όταν άκουσα ότι Πάπας ανακηρύχθηκε ένας αργεντινός επίσκοπος, ο Φραγκίσκος, γιατί θυμήθηκα τι έκανε η χούντα της Αργεντινής στις έγκυες κοπέλες που εξαφάνιζε και η Εκκλησία σιωπούσε όταν δεν συνεργούσε). Αριστερά σήμερα είναι οι άνθρωποι, οι παλαιστίνιοι, είναι η Άντζελα Ντέιβις, η μάνα του Κάρλο Τζουλιάνι, αριστερά είναι ο Ευτύχης Μπιτσάκης, ο Πάκο Ινιάτσιο Τάιμπο ο 2ος, ο φαρμακοποιός που αυτοκτόνησε λίγα χρόνια πριν στην πλατεία Συντάγματος, η υπάλληλος του σουπερμάρκετ που ντρέπεται γιατί θεωρεί ότι είναι προνομιούχα επειδή παίρνει σχεδόν ένα χιλιάρικο (μετά από 30 χρόνια δουλειάς) ενώ ο νεαρός συνάδελφός της παίρνει 300 και είναι νιόπαντρος με τη γυναίκα του να παίρνει 260. Αυτή είναι η Αριστερά.

  4. Ora et labora, 13 Δεκεμβρίου 2017, 09.22΄

    Μία ερώτηση: μήπως ο «εχθρός», ανεξάρτητα από το πρόσημο, λέγεται Εξουσία;

    • Ανώνυμος αριστερός, 14 Δεκεμβρίου 2017, 15.35΄

      Η Εξουσία, «εχθρός» ή όχι, δεν είναι κάτι που το επιλέγουμε. Είναι ιστορικό φαινόμενο, σύμφυτο με το λεγόμενο πολιτικό φαινόμενο (διάκριση κυβερνώντων και κυβερνωμένων). Αφ’ ής στιγμής, λ.χ. μια κοινότητα ανθρώπων παρήγαγε υπερ-προϊόν, ανέθεσε σ’ ένα τμήμα της να το φυλάσσει και να το διαχειρίζεται. Δεν ήθελε πολύ, σε χρόνο και σε μυαλό, το τμήμα αυτό να αυτονομηθεί από την υπόλοιπη κοινότητα και να πάρει τον δικό του ιστορικό δρόμο, συμπορευόμενο με την ισχύ, την επιβολή, την ιδιοτέλεια και τόσα άλλα που προσάπτουμε σήμερα στην Εξουσία, καθ’ ότι η κοινωνία των ανθρώπων δεν προέκυψε από κοινωνία αγγέλων (ούτε διαβόλων, φυσικά, αλλά έτσι είναι). Αυτή είναι η Εξουσία και καθώς φαίνεται είναι αναπόφευκτη. Πολλά, ενάντια, επ’ αυτού μπορεί να ’πεί ο αναρχισμός και οι ειλικρινείς αντεξουσιαστές, αλλά θα πρέπει να απαντήσουν οπωσδήποτε, όχι μόνο φιλοσοφικά, αλλά και τεχνικά, πώς θα διαχειρισθούν την γενεσιουργό αιτία της Εξουσίας.

      • Ora et labora, 14 Δεκεμβρίου 2017, 18.29΄

        Είμαι αφελής. Και επειδή είμαι αφελής βλέπω την εξουσία σαν ζήτημα που υπερβαίνει την διαπροσωπική του διάσταση και μεταφέρεται στην πολιτική. Το παιδί δεν παράγει υπεραξία. Μια ανθρώπινη κοινότητα δεν ανέθεσε σε κάποιους να διαχειρίζονται τον παραγόμενο πλούτο, αυτοί οι κάποιοι τον ιδιοποιήθηκαν με το ζόρι, πολύ περισσότερο τις παλιές εποχές, στις οποίες υπήρχε μόνο ο κανόνας του ισχυρότερου («Το νησί των πιγκουίνων» του Ανατόλ Φρανς) (από τη βιβλιογραφία που παραθέτω είναι εμφανής η αφέλειά μου), χωρίς όμως μεγάλες διαφορές σήμερα. Πάρθηκαν σχετικά περισσότεροι κανόνες, αλλά η ανθρωπότητα συνεχίζει να είναι ανώριμη. Γι’ αυτόν το λόγο και όχι για νεφελώδεις γενεσιουργές αιτίες είμαι απαισιόδοξος (είμαστε και πάρα πολλοί, 7,5 δισεκατομμύρια, αν αφαιρέσεις από τη Bayer, τις πολυεθνικές γενικά την εξουσία τους στο παγκόσμιο εμπόριο, θα μας αφήσουν να πεθάνουμε). Δεν είναι φυσικό φαινόμενο η Εξουσία, δεν είναι αναπόφευκτη, η ανθρωπότητα δεν έχει ωριμάσει ακόμα.

  5. Φ.Μ., 14 Δεκεμβρίου 2017, 18.57΄

    1.Το παιδί δεν παράγει υπεραξία (Ora et Labora). Ένα παιδί δυνητικά (θα) παράγει μεγαλύτερη υπεραξία από τον γονιό του. Άρα το παιδί μάλλον, παρά ο γονιός του, φαίνεται να είναι πιο ενδιαφέρον «αντικείμενο» της εξουσίας.
    2. Η «πρώτη ανάθεση» της εξουσίας, όπως την υπονοεί ο Ανώνυμος Αριστερός, μπορεί να έγινε αφελώς και με τις καλύτερες προθέσεις και προσδοκίες. Η ιδιοποίηση (των μέσων παραγωγής, άρα και της εξουσίας) που αναφέρει ο Ora et Labora είναι μετέπειτα προϊόν της ιστορίας.
    3. Κατά τη γνώμη μου, η ανθρωπότητα δεν είναι ανώριμη, είναι αυτή που είναι. Είναι ουτοπική αντίληψη το αντίθετο. Η γραμμική «αντίληψη της προόδου» που φαίνεται να διακατέχει τους πάντες, από τα δεξιά έως τα αριστερά και πέραν αυτών των ορίων, θα μας προσφερθεί σαν ώριμο φρούτο («η ανθρωπότητα δεν έχει ωριμάσει ακόμα»);
    4. Νομίζω όμως ότι το θέμα αυτό είναι αντικείμενο άλλου άρθρου.

    • Ora et labora, 15 Δεκεμβρίου 2017, 15.49΄

      Έγραφα ότι οι γονείς ασκούν εξουσία στα παιδιά τους όχι για να οικειοποιηθούν την υπεραξία. Έγραφα ότι κίνητρο της αρχικής άσκησης εξουσίας ήταν η πείνα, εν συνεχεία έγινε συνήθεια. Έγραφα ότι η ανθρωπότητα είναι ανώριμη γιατί η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Και σίγουρα βγήκαμε εκτός θέματος

  6. Ανώνυμος αριστερός, 14 Δεκεμβρίου 2017, 19.31΄

    Ο Φρίντριχ Ένγκελς, Για την εξουσία, στο ιταλικό Almanacco Republicano, 1874 (αποσπάσματα):

    …Παντού η συνδυασμένη δράση, η περιπλοκή διαδικασιών που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, εκτοπίζει την ανεξάρτητη δράση από μεμονωμένα άτομα. Αλλά οποιοσδήποτε μιλά για συνδυασμένη δράση μιλά για οργάνωση. Είναι δυνατόν να έχεις οργάνωση χωρίς εξουσία;

    Υποθέτοντας ότι μια κοινωνική επανάσταση ανέτρεπε τους καπιταλιστές που τώρα ασκούν την εξουσία τους πάνω στην παραγωγή και διανομή του πλούτου. Υποθέτοντας, για να υιοθετήσουμε πλήρως την θέση των αντιεξουσιαστών, ότι η γη και τα εργαλεία της εργασίας έχουν γίνει συλλογική ιδιοκτησία των εργατών που τα χρησιμοποιούν. Τότε η εξουσία θα εξαφανιζόταν ή θα άλλαζε μόνο μορφή;

    …Όσο συγκεκριμένα ζητήματα ανακύπτουν σε κάθε αίθουσα ανά πάσα στιγμή σε σχέση με τον τρόπο παραγωγής, διανομής του υλικού κτλ., πρέπει να λύνονται με την απόφαση ενός εκπρόσωπου τοποθετημένου επικεφαλής σε κάθε κλάδο εργασίας ή αν είναι δυνατόν με μια ψηφοφορία με όρους πλειοψηφίας. Η θέληση του ατόμου θα πρέπει πάντα να υποτάσσεται σε αυτήν την απόφαση που σημαίνει ότι τα ζητήματα του τρόπου παραγωγής θα λύνονται με εξουσιαστικό τρόπο. Η αυτόματη μηχανή του μεγάλου εργοστασίου είναι πολύ πιο δεσποτική από όσο ήταν οι μικροί καπιταλιστές που απασχολούν εργάτες. Τουλάχιστον σε σχέση με τις ώρες εργασίας θα μπορούσε κανείς να γράψει στην πύλη αυτών των εργοστασίων: Lasciate ogni autonomia, voi che entrate! «Άφησε, εσύ που μπαίνεις, κάθε αυτονομία πίσω σου!».

    Αν ο άνθρωπος με τη γνώση του και το εφευρετικό του πνεύμα έχει καθυποτάξει τις δυνάμεις της φύσης, οι τελευταίες παίρνουν εκδίκηση υποβάλλοντάς τον, όσο τις χρησιμοποιεί, σε έναν αληθινό δεσποτισμό ανεξάρτητο από κάθε κοινωνική οργάνωση. Το να θέλεις να καταργήσεις την εξουσία στη μεγάλη βιομηχανία είναι ισοδύναμο με το να θέλεις να καταργήσεις τη βιομηχανία καθεαυτή, να καταργήσεις τον μηχανοκίνητο αργαλειό για να γυρίσεις στην ανέμη.

    …Η αναγκαιότητα της εξουσίας, και δεσποτικής μάλιστα, δεν θα μπορούσε να βρεθεί περισσότερο φανερά από ό,τι σε ένα καράβι εν πλω. Εκεί σε συνθήκες κινδύνου, οι ζωές όλων στηρίζονται στην ακαριαία και απόλυτη πειθαρχία στη θέληση του ενός.

    Όταν υπέβαλα αυτά τα επιχειρήματα στους πιο λυσσαλέους αντιεξουσιαστές, η μόνη απάντηση που μπορούσαν να δώσουν ήταν η ακόλουθη: Ναι, αυτό είναι αλήθεια, αλλά δεν είναι εξουσία που παραχωρούμε σε διαμεσολαβητές μας, αλλά σε μια επιτροπή εμπιστοσύνης. Αυτοί οι κύριοι νομίζουν ότι με το να αλλάζουν τα ονόματα των πραγμάτων αλλάζουν και τα πράγματα τα ίδια. Έτσι κοροϊδεύουν τον κόσμο αυτοί οι βαθυστόχαστα διανοητές.

    Είδαμε λοιπόν, ότι από τη μια, κάποια εξουσία, ανεξαρτήτως πόσο διαμεσολαβημένη, και από την άλλη μια κάποια υποταγή είναι πράγματα που, ανεξαρτήτως όλων των κοινωνικών οργανώσεων, επιβάλλονται πάνω μας μαζί με τις υλικές συνθήκες κάτω από τις οποίες παράγουμε και διανέμουμε τα προϊόντα…

  7. Διαχείριση ιστολογίου, 19 Δεκεμβρίου 2017, 10.29΄

    Είπαμε, σ’ αυτό το ιστολόγιο, θα δημοσιεύουμε, ει δυνατόν, όλες τις απόψεις. Το άρθρο του Γιώργου Σταματόπουλου «Η απαξίωση της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς», στο Efsyn.gr, μοιάζει να απαντά σε πολλά σημεία στο άρθρο του συνεργάτη μας Δεν γνωρίζουμε αν πρόκειται για «ευθεία απάντηση», ωστόσο το αναδημοσιεύουμε ούτως ή άλλως, χωρίς σχόλιο από την πλευρά μας:

    Το ακούσαμε κι αυτό (δεν έχει σημασία από ποιόν): αφού τα εξωκοινοβουλευτικά αριστερά κόμματα δεν μπορούν να κάνουν αντιπολίτευση, αφού δεν έχουν εναλλακτική λύση, αφού λοιπόν εμείς οι αριστεροί πρέπει καλά και σώνει να υποστηρίξουμε την Αριστερά, ε, τότε, δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά να χειροκροτήσουμε την κυβερνώσα Αριστερά και να αγωνιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις για την επικράτησή της. Μάλιστα.
    Τέτοιον ξεπεσμό της αριστερής ιδεολογίας, τέτοιον φανατισμό ουδείς τον ανέμενε. Θα πει κανείς ότι όσοι λένε αυτές τις ανοησίες δεν πρέπει να είχαν ποτέ επαφή με την Αριστερά ή ότι τη γνώρισαν στα νιάτα τους χωρίς, όμως, προηγουμένως, να έχουν ακούσει κάτι από τους γονείς τους, χωρίς να έχουν αισθανθεί στο μεδούλι τους τι σήμαινε να είσαι αριστερός και μάλιστα ένοπλος τη δεκαετία του ’40, σε τι φυλακές και εξορίες βρέθηκε το φτωχό, αλλά ατίθασο (ελεύθερο, ανεξάρτητο, πατριωτικό) σαρκίο τους.

    Άκαπνοι, στρεψοδίκες, κυνικοί, διάβασαν δυο-τρία βιβλία στη ζωούλα τους και νομίζουν ότι θεμελίωσαν δικαίωμα να ομιλούν για αριστερές αξίες και αρχές, τις οποίες ουδέποτε δοκίμασαν στην πράξη –τις κατανόησαν μόνο διανοητικά. Είναι, κατ’ αρχήν (λόγω ελεύθερης διακίνησης ιδεών), σεβαστή η στάση τους –τόσα είδαν, τόσα κατάλαβαν. Όχι, όμως, και να ειρωνεύονται όσους ακόμη πιστεύουν ότι θα μπορούσε να αντιδράσει διαφορετικά ετούτη η Αριστερά –να υπερασπιστεί, ήγουν, το «όχι» του ελληνικού λαού της 5ης Ιουλίου 2015.

    Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια, ναι, αλλά το παιχνίδι χάθηκε. Και μην καμωθεί κανείς πως δεν ξέρει ποιο είναι το παιχνίδι. Τέλος πάντων δεν είναι άλλο τι παρά η αξιοπρέπεια και η «εθνική» υπερηφάνεια. Αυτά πήγαν κατά διαόλου και έρχονται τώρα οι κυβερνώντες αριστεροί να μας πουν τί; Ότι αυτή η αριστερή εξουσία είναι η μόνη απάντηση στα αδιέξοδα του κοινοβουλευτικού συστήματος; Δεν πάνε καλύτερα να κάνουν κάνα κρύο μπάνιο; Εκτός εάν είναι τόσο αναίσθητοι, που δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά κρύου-ζέστης· είναι πολύ πιθανό…

    Εάν νομίζουν ότι δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στη διακυβέρνηση της χώρας, ας το πουν στον ελληνικό λαό και θα δούμε αυτός τι θα τους απαντήσει –εάν δηλαδή τους υποστηρίξει ή εάν συναινέσει να πάνε σπίτια τους και …γαία πυρί μειχθήτω· σε στιγμές αντίστασης ουδέποτε φέρθηκε εντούτοις κατ’ αυτόν τον τρόπο ο λαός, αυτό, όμως, το έχουν ξεχάσει οι εξουσιομανείς (πώς αλλιώς να τους αποκαλέσεις;).

    Λένε λοιπόν αυτοί οι αδιανόητοι ότι κάθε κριτική από αριστερά είναι άστοχη και ξένη (!) προς την αριστερή ιδεολογία, την οποία, άκουσον, εκπροσωπεί τούτο το κυβερνητικό, αριστεροδεξιό μόρφωμα. Έλεγε ο Βιτγκενστάιν ότι είναι πολύ καλύτερο να μην προσπαθήσεις να πεις κάτι που δεν μπορεί να ειπωθεί, γιατί, απλά, θα είναι ανοησία.

    Απτόητοι εντούτοις οι γιαλαντζί αριστεροί μας, εκτοξεύουν μύδρους κατά εκείνων που εναντιώνονται στη (μίζερη) πεποίθησή τους ότι αυτή είναι η μόνη Αριστερά (η κυβερνώσα, καλέ), που πρέπει (!) να υποστηρίξουμε πάση θυσία. Δεν νομίζω να τους γίνει η χάρη –όλα εδώ πληρώνονται, σε τούτον τον άχαρο και άδικο κόσμο. Το ψεύδος έχει γίνει δεύτερη (ή μήπως πρώτη;) φύση τους, αλλά δεν αρκεί – θα το διαπιστώσουν σύντομα…

  8. Ora et labora, 19 Δεκεμβρίου 2017, 21.15΄

    Τι κάνουμε είναι το ζήτημα. Τι κάνουμε εμείς οι απλοί που υφιστάμεθα την ανέλπιδη πολιτική χωρίς να περιμένουμε τη «δικαίωση» στη μετά θάνατο ζωή (κουκουέδες που τους παραμυθιάζει το ιερατείο) ή τα οφέλη από την προσκόλληση σε κάποιο κόμμα (άτομα που βγάζουν την ψήφο τους στο σφυρί); Εμείς οι άστεγοι, οι ορφανοί; Η λεγόμενη εξωκοινοβουλευτική αριστερά δίνει την εντύπωση (τουλάχιστον σε μένα) ότι θέλει να γίνει βεζίρης στη θέση του βεζίρη. Σήμερα, το επαναλαμβάνω, αριστερά οργανωμένη σε κόμμα, που παρουσιάζει κυβερνητικό πρόγραμμα μέσα σε ένα καπιταλιστικό σύμπαν και ζητάει την ψήφο για να κυβερνήσει, κοροϊδεύει, δεν μπορεί να το εφαρμόσει. Κλέβω από την Εφημερίδα των συντακτών του Σαββάτου 16.12.2017 (του Τάσου Παππά «Μπορεί ένας αριστερός να είναι πλούσιος;»): «…Αυτό που μετράει είναι πάνω απ’ όλα τα σχέδια και τα προγράμματα που υιοθετούνται, οι πράξεις που γίνονται, οι πολιτικές που εφαρμόζονται». Ξαναρωτάω: τι κάνουμε;

Πρόσφατα σχόλια

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ

Ουάσιγκτον 21, Τρίπολη, Τηλ. 2710238928

Email: dkomninou@ath.forthnet.gr