Η επίσκεψη Ερντογάν

Συνέβη κάτι;

Από προχθές το βράδυ που μεταδόθηκε η συνέντευξη του Τούρκου προέδρου στον τηλεοπτικό ΣΚΑΙ πολλοί αναρωτήθηκαν για το αν έπρεπε να γίνει η επίσημη επίσκεψή του στην Ελλάδα. Και χθες, μετά την έντονη αντιπαράθεσή του με τον Προκόπη Παυλόπουλο -αλλά και τον πρωθυπουργό- για τη Συνθήκη της Λωζάννης, η αξιωματική αντιπολίτευση και κάποια κόμματα άρχισαν να μιλούν για απροετοίμαστη επίσκεψη κορυφής.

Με γνωστές, εδώ και δεκαετίες, τις διεκδικήσεις της Τουρκίας έναντι της χώρας μας, ευλόγως αναρωτιέται κανείς τ;i είδους προετοιμασία θα έπρεπε να γίνει; Να είχε υπάρξει συνεννόηση ώστε να μην τεθούν τα προβλήματα ανοικτά; Να κουκουλωθούν οι διαφορές στις δημόσιες δηλώσεις και να τεθούν μόνο κεκλεισμένων των θυρών; Ή μήπως η Ελλάδα να κόψει κάθε επαφή με τη γείτονα έως ότου επιλυθούν τα προβλήματα μαζί της;

Στην εξωτερική πολιτική, ο ρεαλισμός και η καλή εκτίμηση της συγκυρίας δεν ήταν ποτέ κακοί σύμβουλοι. Εν προκειμένω η συγκυρία ήταν ευνοϊκή για την Ελλάδα, καθώς είναι μέλος της Ε.Ε. και της ευρωζώνης, οι σχέσεις της με τις ΗΠΑ είναι άριστες κι έχουν ενισχυθεί οι διακρατικές σχέσεις της με τις χώρες της Μεσογείου και των Βαλκανίων. Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει με τη γείτονα, οι σχέσεις της οποίας με όλο τον δυτικό κόσμο βρίσκονται στο ναδίρ.

Ο ρεαλισμός, επίσης, λέει ότι λόγω της τουρκικής απομόνωσης διεθνώς, η Ελλάδα για πολλούς λόγους -με κυριότερο αυτόν της γειτνίασης- είναι, στην παρούσα φάση, η μόνη πύλη του Ερντογάν προς τη Δύση. Αυτή την πύλη ο ίδιος με επιμονή θέλησε να ανοίξει. Του δώσαμε την ευκαιρία -και είχαμε συμφέρον να το πράξουμε- αλλά μάλλον δεν ήθελε, για τους δικούς του λόγους, να την αξιοποιήσει.

Στη βάση όλων αυτών η επίσκεψη του Τούρκου προέδρου στην Αθήνα έγινε σε μια καλή συγκυρία για την Ελλάδα και με την τελευταία σε εξαιρετικά πλεονεκτική θέση. Εξελίχτηκε βέβαια -και λόγω του ιδιαίτερου χαρακτήρα του Ερντογάν- σε ανοικτή διπλωματική μάχη. Αλλά κι αυτό δεν έβλαψε τη χώρα μας. Οι αντιδράσεις από ΗΠΑ και Βερολίνο στις απαιτήσεις του αναφορικά με τη Συνθήκη της Λωζάννης το αποδεικνύουν. Συνεπώς αυτό το κέρδος δεν είναι λίγο, ακόμη κι αν αποδειχτεί ότι ήταν το μοναδικό που αποκομίσαμε.

Πηγή: Efsyn.gr

Η άλλη άποψη: Διπλωματικά…

Είπε, σχεδόν με στόμφο, για τη Συνθήκη της Λωζάννης και για τις αρχές του διεθνούς δικαίου ο κ. Παυλόπουλος και σχεδόν δέχτηκε επίθεση από τον κ. Ερντογάν, ο οποίος εκσφενδόνισε κάτι σαν δίκαιο της πολιτικής, που υπερβαίνει (;) τάχα το διεθνές δίκαιο (!), κάτι για τους μουφτήδες (που, σημειωτέον, δεν συμπεριλαμβάνεται στη Συνθήκη της Λωζάννης) και κάτι συγκεχυμένο για εκσυγχρονισμό της Συνθήκης. Αμήχανος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας σαν να κατάπιε τη γλώσσα του. Αρκέστηκε να θυμίσει ότι δεν είναι εκτελεστικό όργανο της κυβέρνησης, επικαλέστηκε μάλιστα τους πανεπιστημιακούς του τίτλους και παρέπεμψε για τα δύσκολα στη συνάντηση που θα είχε ο υψηλός καλεσμένος με τον Ελληνα πρωθυπουργό. Απλώς δεν είχε σθένος –όταν ξεκινάς κάτι το βγάζεις πέρα, με όποιο κόστος… Εκεί κρίνεται η διπλωματία και τα οφέλη της, όσο και αν απευθύνονται μόνο στο θυμικό.

Σημειολογικά δε, μάλλον μιλώντας για τη γλώσσα του σώματος, ο Ελληνας Πρόεδρος ηττήθηκε πανηγυρικά –κρεμάστηκε στην πολυθρόνα του, σχεδόν οι ώμοι ακουμπούσαν στο τραπέζι, χαμόγελο απροσδιόριστο· σαν να παραδέχτηκε ότι μόλις είχε κάνει γκάφα ολκής και δεν υπήρχε τρόπος να επανορθώσει. Σιγά μη συνέχιζε στο ίδιο μοτίβο – ούτε καν το ραβασάκι που του πάσαραν δεν τον βοήθησε. Τέτοιου είδους ραβασάκια βοηθάνε όταν έχουν προετοιμαστεί, όταν αναμένουν και την πιο απροσδόκητη πορεία των συνομιλιών – δεν αυτοσχεδιάζεις σε μια τόσο υψηλή και δημόσια συζήτηση.

Δεν είναι βεβαίως η πρώτη φορά που ο κ. Παυλόπουλος δείχνει αμηχανία και ατολμία –ποιός ξεχνά τη στάση του στην tv όταν ο χρυσαυγίτης Κασιδιάρης πέταγε νερό στα πρόσωπα των συνομιλητριών του ή και προσπαθούσε να χειροδικήσει; Δεν αρκούν οι πατριωτικές φιοριτούρες, χρειάζεται πάντα και πάνω από όλα το ανάλογο σθένος. Το βάθος της διπλωματίας βέβαια δεν ανέρχεται στην επιφάνεια μέσα από σχεδόν θεατρικές παραστάσεις των «αντιμαχόμενων», παραμένει μυστικό για τις κρυφές συμφωνίες, για τις οποίες ενημερωνόμαστε στην πορεία των χρονικών εξελίξεων. Απλές εκτιμήσεις είναι και όσα ακούγονται στην τηλοψία ή γράφονται στον Τύπο για το ποιος κέρδισε ή έχασε στη μάχη των εντυπώσεων.

Παρ’ όλα αυτά μένουν μερικές επισημάνσεις προς προβληματισμό και περαιτέρω συζητήσεις. Δεν πρέπει, λ.χ., να περάσει απαρατήρητο ότι μέσα στο τελευταίο εξάμηνο έχουν επισκεφτεί τη Θράκη τρεις από τους κορυφαίους (από τους πρώτους) αξιωματούχους της γειτονικής χώρας, κάτι που σημαίνει ότι δίνουν μεγάλη βαρύτητα στην περιοχή (όχι πως αυτό ήταν άγνωστο, απλώς τώρα δίνεται μεγάλη έμφαση με τη φυσική τους παρουσία) και άρα οφείλουν οι κυβερνώντες να στύψουν την γκλάβα τους για το τι κρύβεται πίσω από αυτές τις κινήσεις. Από πού προκύπτει ότι ως χώρα είχαμε συμφέρον να δώσουμε (διεθνές) βήμα στον Τούρκο πρόεδρο όταν σύμπασα η Δύση τον έχει αποκλείσει από επίσημες συνομιλίες μαζί του; Είναι γνωστή η πολιτική θηριωδία του Τούρκου προέδρου και καλό θα ήταν οι διπλωμάτες μας να αρχίσουν το διάβασμα…

Πηγή: Γιώργος Σταματόπουλος, Efsyn.gr

ΣΧΟΛΙΑ 1

  1. Ανώνυμος, 11 Δεκεμβρίου 2017, 09.45΄

    Μπράβο σας! Παρ’ ότι δεν συμφωνώ με τον προσανατολισμό της ιστοσελίδας σας, σας συγχαίρω που δημοσιεύετε και διαφορετικές απόψεις. Ελπίζω να συνεχίσετε έτσι.

Το σχόλιό σας...

Πρόσφατα σχόλια

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ

Ουάσιγκτον 21, Τρίπολη, Τηλ. 2710238928

Email: dkomninou@ath.forthnet.gr