Αριστερά; Στην αντιπολίτευση!

Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΕΔΑ, Αξιωματική Αντιπολίτευση 1958-1961.

Η θέση της Αριστεράς, σήμερα, είναι στην αντιπολίτευση… Πολύ πριν την απομυθοποίηση του καλοκαιριού του 2015, κάνοντας μια ψύχραιμη ανάλυση της πορείας του ΣΥΡΙΖΑ, βλέπαμε ότι πολλά πράγματα δεν πήγαιναν καλά. Η κυριαρχία του, τότε, Συνασπισμού στη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ κι η μεταφορά των κομματικών του αντιφάσεων στην πολιτική ταυτότητα του ενωτικού εγχειρήματος, φαίνεται ότι αποτέλεσαν το βασικότερο παράγοντα της σημερινής προσαρμογής του ΣΥΡΙΖΑ στον καπιταλιστικό μονόδρομο. Αν θυμηθούμε ποιοι ήταν διαχρονικά οι ηγέτες του Συνασπισμού, 0α καταλάβουμε ποιο ήταν και το πολιτικό κι ιδεολογικό περίγραμμα του κόμματος την αντίστοιχη χρονική περίοδο. Ο Λεωνίδας Κύρκος έβαλε τις βάσεις του Συνασπισμού πάνω στη διάσπαση του ΚΚΕ
εσωτερικού, στη μεταρρυθμιστική του κατεύθυνση και στην άρνηση την κομμουνιστικής ταυτότητας. Η Μαρία Δαμανάκη, κουβαλώντας τη βαριά παρακαταθήκη της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, κατέληξε στη σοσιαλδημοκρατία, απαξιωμένη Επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, με πασοκικό παρελθόν, ήταν περισσότερο αστός δικηγόρος, παρά αριστερός πολιτικός. Ο Φώτης Κουβέλης, ως «δεξιά» τάση, κατέληξε να φτιάξει τη ΔΗΜΑΡ, να συγκυβερνήσει με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και να απαξιωθεί τελειωτικά. Ο Αλέκος Αλαβάνος, παρά το αριστερό του πρόσημο, δεν ξέφυγε από τα αστικά του κατάλοιπα και τα έκανε θάλασσα στη διαδοχή της ηγεσίας. Αυτοί που χαρακτήριζαν τον Αλαβάνο «βαρόνο» και στήριξαν ολόθερμα την ηγεσία του Αλέξη Τσίπρα, συνειδητοποίησαν, δυστυχώς πολύ αργά, ότι στο νέο αρχηγό δεν ήταν αρκετός ο ρόλος του βαρόνου. Ο Αλέξης Τσίπρας έστησε γρήγορα την απόλυτη ηγεμονία του, καθιστώντας τον ΣΥΡΙΖΑ ένα κόμμα ανενεργό, άβουλο, που απλά επικυρώνει τις αποφάσεις του αρχηγού. Κι όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση, ξεδίπλωσε όλα τα γνωστά χαρακτηριστικά των αστών πολιτικών: έπαρση, αυταρέσκεια, συγκεντρωτισμός εξουσιών, επιδραστικό στενό περιβάλλον, μέχρι και γελοιότητες, όπως η πτήση με F16 φορώντας το γνωστό τζάκετ των πιλότων!

Θα μπορούσε ποτέ αυτό το κόμμα, μ’ αυτούς τους ηγέτες, να κάνει ρήξεις κι αριστερή πολιτική; Προφανώς όχι! Το ερώτημα, λοιπόν, είναι: δεν τα βλέπαμε αυτά από πριν; Αφού ήταν φανερά όλα τα δεδομένα. Πολλοί τα βλέπαμε, τα θέταμε στις οργανώσεις μας και τα κουβεντιάζαμε δημόσια, ταυτόχρονα όμως παραμυθιαστήκαμε νομίζοντας ότι είχαμε τη δύναμη και την πολιτική βούληση να διαχειριστούμε την εξουσία σε αριστερή κατεύθυνση. Τεράστια αφέλεια… Κυρίως αν λάβουμε υπόψην μας το ολοκληρωτικό παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, την απόλυτη παντοδυναμία του καπιταλισμού, την απουσία πειστικής αριστερής πρότασης, την πλήρη απουσία συμμαχιών και την οικονομική δικτατορία που στραγγαλίζει κάθε προσπάθεια διαφοροποίησης. Συνεπώς, μ’ αυτά τα δεδομένα, δεν υπήρχε κανένα περιθώριο αριστερής διακυβέρνησης. Σε τέτοιες συνθήκες πρέπει να αποδεχτούμε και να το πούμε καθαρά ότι η αριστερά δεν μπορεί να επιδιώκει την εξουσία. Ο ρόλος κι η χρησιμότητά της είναι στην αντιπολίτευση και στη στήριξη των κινημάτων, που με ευθύνη της έχουν ατονήσει ανησυχητικά.

Πηγή: Εφημερίδα «Η εποχή», 5.11.2017, σελ. 23

ΣΧΟΛΙΑ 1

  1. Διαχείριση ιστολογίου, 12 Νοεμβρίου 2017, 21.33΄

    Φίλος του ιστολογίου μάς πρότεινε το δημοσιευόμενο κείμενο, με το ερώτημα αν θα το δημοσιεύαμε. Γιατί να μην το δημοσιεύσουμε; Πολιτική και Αριστερά είναι η προμετωπίδα του ιστολογίου, όχι …πρώτη φορά Αριστερά. Τίθεται, ωστόσο, ένα άλλο ερώτημα. Είναι Αριστερά (λιγουλάκι, έστω!) ο ΣΥΡΙΖΑ;

Το σχόλιό σας...

Πρόσφατα σχόλια

ωΡΑ

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ

Ουάσιγκτον 21,Τρίπολη

Τηλ. 2710238928