Πατριωτισμός, σε παράλληλες ράγες…

Πατριωτισμών σύγκλιση…

Είναι άραγε η επίδραση του συλλαλητηρίου της Θεσσαλονικής για το μακεδονικό από την περασμένη Κυριακή, ή εκείνου που αναμένεται να πραγματοποιηθεί στην Αθήνα την ερχόμενη; Ο παραφουσκωμένος θόρυβος (και το πλήθος που συγκεντρώθηκε ή πρόκειται να συγκεντρωθεί) από τα καθεστηκυία μέσα τής ενημέρωσης φαίνεται να έκανε τη δουλειά του και προς τη δική μας πλευρά. Οι τρέχουσες ημέρες του ’18 θυμίζουν εν μέρει ημέρες του ’92.

Μπορεί, αυτή τη φορά, σύνολη η Αριστερά να έχει διαφορετική θέση και στάση (ως προς το «όνομα» και τη συμμετοχή της, με εξαίρεση τότε το Κομμουνιστικό Κόμμα ως προς τη συμμετοχή), τελευταία ωστόσο ακούγεται ο συριγμός ενός νέου (δεν βρισκόμαστε στα χρόνια του ’40) …αριστερού πατριωτισμού, κινούμενου σε παράλληλες ράγες με τον δεξιό «πατριωτισμό».

Στο λεξιλόγιο των αριστερών και κομμουνιστών ηγετών και στελεχών (συμπεριλαμβανομένης και της κυβέρνησης), οι ρητές ή υπόρρητες «πατριωτικές» και «εθνικές» αναφορές καταλαμβάνουν όλο και περισσότερο χώρο. Η εξάλειψη του «αλυτρωτισμού» (της γείτονος χώρας), οι «αδιαπραγμάτευτες προϋποθέσεις» που τίθενται από αριστερά, η «εθνική προδοσία» (ακούστηκε κι αυτό, από αριστερά υποτίθεται χείλη), δεν διαφέρουν και πολύ απ’ όσα ακούμε αυτές τις ημέρες από την αντίπερα όχθη. Ακόμα και πέραν της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς για πατριωτισμό μιλάνε! Έ, αφού όλοι μιλάνε για πατριωτισμό, ας ’πούμε κι εμείς δυο κουβέντες. Tαπεινή μας άποψη…

Δεξιοί κι αριστεροί πάμε να καταντήσουμε τον τόπο μας …κοτέτσι των Βαλκανίων. Έντεκα εκατομμύρια άνθρωποι τρέμουμε τον «αλυτρωτισμό» δύο εκατομμυρίων γειτόνων! Και όπως διαβάσαμε κάπου, από τότε που σηκώσαμε το θέμα (εμείς το σηκώσαμε), ουδείς σοβαρός άνθρωπος στον πλανήτη αμφισβήτησε την ελληνικότητα της Μακεδονίας «μας» και του Μεγαλεξάνδρου «μας». Ουδείς θεώρησε ότι η ύπαρξη μιάς χώρας μ’ αυτό το όνομα αμφισβητεί την ιστορικότητα της Βεργίνας ή της Αμφίπολης, κανείς δεν ταξίδεψε στα Σκόπια για να γνωρίσει τον μακεδονικό πολιτισμό. Και όσοι έτυχε να περάσουν από ’κεί, έβαλαν τα γέλια με το εθνικιστικό καρακιτσαριό του Γκρουέφσκι (το οποίο συναγωνιζόμαστε).  Ή είναι πατριωτισμός να φοβάσαι μια ξένη διάλεκτο που βαφτίζεται «μακεδονική», ότι θα απειλήσει τη γλώσσα σου που άντεξε και αντέχει αλυτρωτισμούς αιώνων;

Αν όλ’ αυτά εξυπηρετούν άλλες σκοπιμότητες από την πλευρά της αριστεράς, θα λέγαμε, καταχρηστικώς, καλώς έχει. Αν όχι, τότε ένας τέτοιος πατριωτισμός, σύντροφοι και συμπατριώτες, δυσφημεί, απαξιώνει και εν τέλει βλάπτει τον τόπο μας, παρά τον υπερασπίζεται. Συντηρεί και καλλιεργεί μια αψυχολόγητη μειονεξία, υπονομεύει τη λαϊκή και, αφού θέλετε, την εθνική αυτοπεποίθηση. Αν, πράγματι, μετά από τόσα χρόνια (από το 1991-92), νέοι, κυρίως, και ηλικιωμένοι Έλληνες και Ελληνίδες φοβούνται ειλικρινά για την αυθύπαρκτη υπόστασή τους, τότε κάτι δεν πάει καλά μ’ εμάς (με την ιστορική παιδεία και την εν γένει διαπαιδαγώγησή μας), παρά με τους «ακατανόμαστους» γείτονές μας.

Αν έχει τι όντως πατριωτικό και διαχρονικό καθήκον η Αριστερά, είναι να αρθρώνει έναν διαφορετικό πολιτικό και κοινωνικό λόγο απέναντι σε όλ’ αυτά.

Τριπολίτης

ΣΧΟΛΙΑ 5

  1. omnia sunt communia, 29 Ιανουαρίου 2018, 14.03΄

    Η ιστορία της Μακεδονίας προσφέρεται στις εταιρείες marketing που σχεδιάζουν τη στρατηγική των κομμάτων. Έγινε σχετική συζήτηση, μάλλον χωρίς να συμφωνήσουμε, για το τι είναι η αριστερά σήμερα που επεκτάθηκε στο αν ο Σύριζα είναι αριστερά. Ίσως παραβλέπουμε το εξής: αριστερά υπάρχει σαν έννοια, σαν καθεστώς όχι. Δεξιά υπάρχει και σαν έννοια και σαν καθεστώς (μιλάω για όλο τον κόσμο, επομένως και για την Ελλάδα). Όσον αφορά τη χώρα μας, που πιστεύω ότι ξέρω από πρώτο χέρι, αριστερά κόμματα δεν υπάρχουν, ειδικά σήμερα (δική μου άποψη, ας μην το συζητήσουμε, αλλού θέλω να καταλήξω). Υπάρχουν μόνο οι διαφημιστικές καμπάνιες που χρησιμοποιούν όποιο σλόγκαν πιστεύουν οι επικοινωνιολόγοι ότι φέρνει ψήφους. Επειδή δεν παρακολούθησα τη δημόσια συζήτηση για το όνομα της ΠΓΔΜ, μαθαίνω από το άρθρο του Τριπολίτη τις θέσεις δεξιών και αριστερών κομμάτων για το ζήτημα αυτό και θεωρώ ότι είναι μια απόδειξη της άποψής μου, ότι δηλαδή η πολιτική σήμερα βρίσκεται στα χέρια των διαφημιστών. Έτσι εξηγείται η πατριδοκαπηλία ένθεν και ένθεν. Να μην αφήσουμε ένα καλό χαρτί μόνο στον αντίπαλο.

  2. nick.lyk, 30 Ιανουαρίου 2018, 18.27΄

    Erga omnes.Η Ελλάδα στον ΟΗΕ είναι καταχωρημένη με την ονομασία Greece,η πλειοψηφία των χωρών σε όλο τον κόσμο μας αποκαλούν στη γλώσσα τους με αυτό το όνομα,ελάχιστοι με το συνταγματικό μας όνομα και μερικοί με δική τους ορολογία όπως η Τουρκία[Γιουνανιστάν δηλ.Ίωνες],οι Κινέζοι [Σίλια] κ.λ.π. Στήν αλληλογραφία μας προς το εξωτερικό, φαρδιά -πλατιά στη χώρα αποστολής άπαντες γράφουμε Greece.Πώς το ανεχόμαστε; Μιά διαδήλωση βρε παιδιά!!!!

  3. omnia sunt communia, 30 Ιανουαρίου 2018, 21.45΄

    «Manifesto di Ventotene»
    Βεντοτένε είναι ένα νησάκι έξω από τη Νάπολη, όπου το φασιστικό καθεστώς εξόριζε τους αντιπάλους. Οι δικτατορίες του 20ού αιώνα, σε αντίθεση με τα σημερινά «δημοκρατικά» καθεστώτα δεν έλεγχαν πλήρως τις κοινωνίες (σήμερα μέσω των ΜΜΕ ο έλεγχος είναι απόλυτος). Οι εξόριστοι Αλτιέρο Σπινέλι και Ερνέστο Ρόσι το 1941 έγραψαν το «Μανιφέστο του Βεντοτένε για μια ελεύθερη και ενωμένη Ευρώπη» και θεωρούνται οι ιδρυτές της Ε.Ε. Διαβάζοντας το κείμενό τους (έχω την τύχη να γνωρίζω ιταλικά, δεν ξέρω αν υπάρχει η ελληνική μετάφραση) διαπιστώνουμε την αβυσσαλέα απόσταση που χωρίζει τη σημερινή Ευρώπη από την αρχική τους ιδέα.

  4. omnia sunt communia, 31 Ιανουαρίου 2018, 20.09΄

    Από το ιταλικό wikipedia μαθαίνω ότι το Μανιφέστο του Βεντοτένε συντάχτηκε τον Αύγουστο του 1941 από τους Altiero Spinelli, Ernesto Rossi και Ursula Hirschmann (γερμανοεβραία σοσιαλδημοκράτισσα, σύζυγος του Eugenio Colorni, κι αυτού εξόριστου στο Βεντοτένε, που συνεργάστηκε στη συγγραφή του και στη συνέχεια το δημοσίευσε παράνομα στη Ρώμη).
    Γράφουν: «Η ιδεολογία της εθνικής ανεξαρτησίας λειτούργησε ως ισχυρή μαγιά προόδου. Επέτρεψε το ξεπέρασμα μίζερων τοπικισμών υπό την έννοια μιας ευρύτερης αλληλεγγύης απέναντι στην καταπίεση από ξένες δυνάμεις. Απάλειψε πολλά από τα προσκόμματα που εμπόδιζαν την κυκλοφορία ανθρώπων και αγαθών. Στα όρια της επικράτειας κάθε νέου κράτους, επέκτεινε στα πιο απαρχαιωμένα τμήματα του πληθυσμού τους θεσμούς και τις δομές των περισσότερο προηγμένων. Εμπεριείχε όμως τα σπέρματα του ιμπεριαλιστικού εθνικισμού, που η γενιά μας είδε να γιγαντώνεται μέχρι το σχηματισμό ολοκληρωτικών κρατών και το ξέσπασμα παγκοσμίων πολέμων.

  5. Ora et labora, 3 Φεβρουαρίου 2018, 11.47΄

    Το 1941 που γράφτηκε το εν λόγω κείμενο (προσπαθώ να το μεταφράσω) ήδη είχε γίνει φανερή η αποτυχία της Οκτωβριανής Επανάστασης ως πρόταση για ένα εναλλακτικό καθεστώς, με την επικράτηση του Στάλιν (χωρίς να είναι γνωστές πολλές λεπτομέρειες) και ο ναζισμός είχε προλάβει να ρίξει τον κόσμο στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο (και σ’ αυτή την περίπτωση μόνο υποψίες υπήρχαν για το έγκλημα του Ολοκαυτώματος). Δεν επρόκειτο για το ναυάγιο ενός καθεστώτος (το άλλο, ο ναζισμός, εξ αρχής αποδείχτηκε ασύμβατο με την ανθρώπινη κοινωνία), αλλά για την παταγώδη αποτυχία των ελπίδων που έτρεφε η ανθρωπότητα με το τέλος του πρώτου παγκοσμίου πολέμου (η συνθήκη των Βερσαλλιών, με την πλεονεξία των νικητών, προετοίμασε το έδαφος για τον Χίτλερ). Αγωνία για το μέλλον του ανθρώπου και επιθυμία τους για μια λογικότερη και λειτουργική, βιώσιμη κοινωνική οργάνωση ήταν τα κίνητρα εκείνων που έγραψαν το Μανιφέστο του Βεντοτένε. Ως συνήθως, το όραμά τους, που χαρακτηρίζεται με πομπώδεις ομιλίες «θεμέλιος λίθος» της σημερινής Ενωμένης Ευρώπης, κατέληξε στο σημερινό αδιέξοδο.

Το σχόλιό σας...

Πρόσφατα σχόλια

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ

Ουάσιγκτον 21, Τρίπολη, Τηλ. 2710238928

Email: dkomninou@ath.forthnet.gr