Η μοναξιά της Γερμανίας

Μοναξιά…

Η Γερμανία έπεσε έξω με τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης. Οι χώρες αυτές, για χρόνια δορυφόροι της ευρωπαϊκής μεγάλης δύναμης, πλέον προωθούν μια εθνική ταυτότητα για να αντισταθμίσουν την οικονομική τους υποταγή στη Γερμανία και ένας παλιός εφιάλτης φαίνεται να επιστρέφει στην Ευρώπη. Ενώ οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των Σοσιαλδημοκρατών και των Χριστιανοδημοκρατών βρίσκονται σε εξέλιξη για το σχηματισμό ενός νέου μεγάλου κυβερνητικού συνασπισμου, υπήρχε ένα πράγμα στη Γερμανία που ήταν πιο ανθεκτικό από την λατρεία ενός ισχυρού νομίσματος, την αναγκαιότητα κυβερνητικής σταθερότητας και την αγάπη για τους ισορροπημένους προϋπολογισμούς: Μια εξωτερική πολιτική που βασίζεται στο ευρωπαϊκό σχέδιο και τους ισχυρούς δεσμούς με τις ΗΠΑ. Ωστόσο, σύμφωνα με την ανάλυση του Πιερ Ριμπέρ, στη Monde Diplomatique, ο χάρτης των μεγάλων δυνάμεων που συνδέονται με τη Γερμανία έχει αλλάξει δραματικά τα τελευταία τρία χρόνια και οι «φίλοι» της χώρας που παραμένουν ικανοποιημένοι από αυτή έχει μειωθεί. Στον αντίποδα οι δυσαρεστημένοι εταίροι έχουν αυξηθεί.

Οι σχέσεις της Γερμανίας με τις ΗΠΑ υπό τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ πάνε από το κακό στο χειρότερο. Οι σχέσεις με την Τουρκία βρίσκονται κοντά στην πλήρη κατάρρευση. Οι σχέσεις με την κεντρική Ευρώπη βρίσκονται πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί. Η θεραπεία του σοκ που με πρωτοβουλία της Γερμανίας επιβλήθηκε στους Έλληνες το 2015 ψύχρανε τις σχέσεις της χώρας με τις χώρες του Νότου που αντιλήφθηκαν τη μοίρα που περιμένει όσους αρνούνται τη λιτότητα. Και η Βρετανία ψηφίζοντας υπέρ του Brexit τον Ιούνιο του 2016 στέρησε από την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ από έναν ευρωπαίο σύμμαχο υπέρ του ελεύθερου εμπορίου.

Η ισχύς της Γερμανίας έγκειται κυρίως στο εμπόριο και το πρόβλημα γίνεται καλύτερα κατανοητό με αυτούς τους όρους. Μερικοί από τους βασικούς οικονομικούς συμμάχους της Γερμανίας έχουν γίνει πολιτικοί, ιδεολογικοί και πολιτιστικοί της αντίπαλοι. Οι ΗΠΑ, η μεγαλύτερη εξαγωγική αγορά της γερμανικής βιομηχανίας, προκαλεί όλο και πιο ανοιχτά το εμπόριο και τις κοινωνικές επιλογές της Γερμανίας. Οι χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης – οι μεγαλύτεροι προμηθευτές εργολαβικής εργασίας στη γερμανική βιομηχανία, με ρόλο, ελάχιστα γνωστό, στην επιτυχία της – επαναστατούν ενάντια στις πολιτικές που επιβάλει η Γερμανία, ειδικά στην μετανάστευση. Ο αρθρογράφος Γκίντεον Ράχμαν σημείωνε στους Financial Times στις 7 Μαρτίου 2017: «Η κατάσταση απειλεί να αναβιώσει έναν παλιό εφιάλτη της Γερμανίας: τον φόβο να είναι μια μεγάλη, απομονωμένη δύναμη στο κέντρο της Ευρώπης».

Σήμερα το γερμανικό ζήτημα αντιστρέφεται. Η Μέρκελ, με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να την χαιρετίζουν ως «ηγέτιδα του ελεύθερου κόσμου» για την υπεράσπιση του ελεύθερου εμπορίου, την πολυμέρειας και της μετανάστευσης, υποστηρίζει τον νεοφιλελευθερισμό με την υποστήριξη των υψηλού μορφωτικού επιπέδου τάξεων. Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν την υποστηρίζει σε αυτό. Από την άλλη πλευρά, μερικοί πολιτικοί ηγέτες, τους οποίους σχολιαστές συχνά αποκαλούν «ανελεύθερο άξονα» – ο Τραμπ στις ΗΠΑ, ο Βίκτορ Όρμπαν στην Ουγγαρία, ο Αντρέι Μπαμπίς στην Τσεχία – κηρύσσουν τον αυταρχικό καπιταλισμό βασιζόμενοι στην εργατική τάξη. Συνδυάζουν την επιχειρηματική αίσθηση, με τον πολιτισμικό συντηρητισμό, την κυριαρχία (ένα δόγμα που υποστηρίζει την απόκτηση ή τη διατήρηση πολιτικής ανεξαρτησίας ενός έθνους ή μιας περιοχής) και την περιφρόνηση για την παραδοσιακή πολιτική.

Αυτοί οι δυο κλάδοι του καπιταλισμού είναι ιδεολογικά αντίθετοι, όμως δεσμεύονται από τους ιερούς δεσμούς της αγοράς. Όσο περισσότερο η Γερμανία, άμεσα ή μέσω της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, διατρανώνει την δέσμευσή της στο σεβασμό του κράτους δικαίου και των δημοκρατικών ελευθεριών, τόσο περισσότερο οι χώρες πελάτες ή προμηθευτές, από τις οποίες η ευημερία της εξαρτάται, χαλιναγωγούνται και απομακρύνονται από έναν εταίρο που θεωρούν ως αλαζονικό. Όπως λέει ένας οικονομολόγος του Κέντρου Ανατολικών Σπουδών στη Βαρσοβία, χωρίς ειρωνεία, «η Γερμανία χρειάζεται συμμάχους που θα προωθήσουν ένα μοντέλο ελεύθερης αγοράς της Ένωσης, βασισμένο στις αρχές της δημοσιονομικής πειθαρχίας, σε σύγκρουση με το πιο κρατικό όραμα της ΕΕ που εκπροσωπεί η Γαλλία αλλά πιθανότατα και η Ελλάδα και η Πορτογαλία που έχουν αριστερές κυβερνήσεις».

Πηγή: Tvxs.gr

Το σχόλιό σας...

Πρόσφατα σχόλια

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ

Ουάσιγκτον 21, Τρίπολη, Τηλ. 2710238928

Email: dkomninou@ath.forthnet.gr